یا الله

با زبان دل مینگارم زبان قلم را به زنجیر میکشم تا شاید کسی بفهمد ... اندکی درک کند ...

باري ديگر دفترم را مي گشايم .

ديريست كه سختي قلم با نرمي انگشتانم همراه نشده است .

هرچه زمان ميگذرد، هرچه روزها سپري مي شود، باز هم دلتنگ تو ام، دلتنگ تر از ديروز

و در مانده تر از هميشه .

هر بار عذاب نبودنت برايم جاني تازه مي گيرد.

گويي همين ديروز بود ، اما نه ، سالهاست كه از تو بي خبرم !!!

                      « زمان ميگذرد ،

                                   دلم تنگ است برايت . »

از كدام صيحه ي درون لب به سخن گشايم  كه صدايت نكند ؟

به كدام خاطره انديشه كنم كه بوي تو را ندهد ؟

مهربانم دلم تنگ تو است ، چونان كه آتش بر قلبم زده باشند.

لحظات بي تو سخت است، نوشتن، گفتن، خواندن ديگر مرهم تنهاييم نيست، مرهم

 شعر من

شعر من تا حدودی نقد شد با کمک چند تا از دوستان و داداش خوبم محسن .

تو هی گم می شوی صد بارو پیدا می شوی در من

درونم پیله می بندی و رسوا می شوی در من

تو را گم میکنم گاهی پریشان میشود احوال

و تو با خنده ای زیبا هویدا میشوی در من

و خندیدم و خندیدی و میخواندم در آوازی

کویرم من کویرم من تو دریا میشوی در من

سر دروازه ی قلبم به زنجیرت کشیدم من

طلوع صبح من باشی تو یلدا میشوی در من؟

از این به بعد شعرامو توی بلاگ می زارم بلکن کسی پیدا شد و نقدشون کرد.

گم می شوی .............

تو هی گم می شوی صدبار و پیدا می شوی در من

درونم پیله می بندی و پیدا می شوی در من

دوباره نرم و آهسته تو را گـــــم می کنم یک بار

وهی می گردم وشایــد......تو پیدا می شوی در من

وحـالا چنـــد روزی می شود گـــم گشته ای اما

دلـم ایـنـگونه می گویـد تـو پیدا می شـوی در من

تــو را گــم می کنم صد بار و مـی گـردم دوباره

درونم پیله می بندی و پیدا می شوی در من

زبان شکایت ندارم  . زبان شکایت بی وجدان میخواهد .

دل من از تو صاف است اما چرا چنین شد، شاید تقدیر اینگونه رقم زد اکنون که

همه چیز تمام شده دیگر کتمان نمیکنم .

تو چرا مرا به حال خود واگذاشتی تا تصمیمی چونان بگیرم، ما که با هم غریبه

نبودیم .

میخواستم سکوت کنم سکوتی بلند تر از همیشه سکوتی که فریادی بلند تر از

بلند در پشتش پنهان خواهد شد.

لحظه ای به خود اندیشیدم شاید به خود بیایم ، اما زبان سخن برایم دشوار است .

این بار هم می نویسم از همه چیز از هر چیزی که شاید ..... از دستی که از هم

دورمان کرد .

سنگینی بار مقصر بودن را از روی دوشت برخواهم داشت .

گفتم باشد با وجود تو گذشته ای را زیر پا میگذارم که شاید تمام هستیم بود .

گفتم با وجود تو گذشته ای را پس میزنم که آکنده از افکار پریشان دوران کودکیم

بود  .

گفتم با وجود تو به امید تو باشم.

گفتم با وجود تو در سطح تو باشم از همه چیز .

گفتم باتو برای تو باشم نشد .

گفتم با وجود تو همان قدر تو را بخواهم که تو مرا نشد . 

شاید دست تقدیر اینگونه رقم زد.  

« آرام دلم سلام  »

گفتم دست به قلم شوم تا به ناگفته های خودم رنگ گفته بپوشانم .

آرام دلم قرار از من برید است .

هوش و حواسم را به یغما بردی .  

دلم را به تاراج زدی .

چوب حراج زدی به تار و پودم .

کاش دلم به صافی دل تو بود .

دلم گیر صاحب خانه است .

به کدام گوشه ی قلبم بنگرم که صدایت نکند .

به کدام خاطره اندیشه کنم که بوی تو را ندهد .

دلم تنگ تو است . چقدر سخت است برای تو ، بدون تو باشم  .

دیگر رشته ی تاب و توان از دستم رفت است .

دیگر همه چیز بوی گدایی میدهد .

حق با تو بود ....

اما این دل من است که در انبار کهنه کلمات دلتنگی آرام و قرار بیشتری خواهد 

داشت که هنوز سنگی برای شکستن بغضم پیدا نکرده ام .

عاشقانه به میهمانی قلم میروم تا اندکی آرامم کند  اشک را  با دیده عجین خواهم

کرد قلم را به خلوت تنگ و تاریک نوشته دعوت میکنم تا شاید روح و روانم را تسخیر 

 خود کند که در بند نگارش بودن بهتر است از دلتنگی های همیشگی ست . 

سکوت همه چيز را معناست اما خداي من سکوت را  به چه معناست؟؟؟!!!!!

دلم گرفته به اندازه ی وسعت تمام بی شمار ها ............